+ شعله زرد، تو کاسه های گلسرخی، ره آوردی مامان پز برایِ دوست جانِ در بستر بیماری. دوباره پرت شدم به اون تصویرِ لعنتی که همیشه پسِ ذهنم المان هاش رو میبینم. اون کوچه ی لعنتی که هیچ وقت تو واقعیت ندیدمش. اون دیوارای آجریِ بلند که سبزیه درخت هایِ میوه ازشون بیرون زده. دروازه هایِ زنگ زده ی رنگ و رو رفته که حتم دارم اگه باز شه یه پیرزن چادر به کمر با عصا ازش بیرون میاد تا بشینه زیر سایه ی درختا و تکیه شو بده به دیوارا. همه ی رنگ های سرد جمع می شن تا یه گرمایه عجیب بدن به قابی از جایی که هرگز ندیدمش. عجیبه که صدای فروغ میاد پسِ این تصویر. نه اون تصویرِ فروغِ مأیوس و غم زده . یه صدایِ پر از لحظه هایی که فقط با صدای اون درست میشه. یه صدایی که میتونه هی خاطره بسازه و هی خاطره ها رو مرور کنه. 

دیوانه کننده س. دلت برای جایی تنگ باشه که هرگز ندیدی. اگه حتی نقاش از مادر زاده میشدم هم نمیتونستم باز اون فضا و اون عطر و اون صدا رو باهم تو کاغذ بیارم. دلم میخواد کنار اون پیرزن که احتمالا چادرش خاکی میشه و به احتمال خیلی زیاد لهجه ش اصلا شمالی نیس و مالِ یجاییه که خونه هاش از خاکِ خشک دراومده و آفتاب بی وقفه روی صورتش بوده وقتی داشته ساده ترین جملات و در عین حال پرمغز ترین جملات رو برای بچه هاش در قالب قصه تعریف میکرده بشینم و به هیچ چیز جز جایی که هستم فک نکنم. به مرگ ماهی ها فک نکنم.

+اینستاگرامو بالا پایین میکردم یه فیلم دیدم، تو یه جای دنیا که مهم نیس کجاس هزاران هزار ماهی کوچیک مرده بودن. مردی با چکمه های سیاهش داشت اونجا، اون وسطِ ته مونده های زندگی قدم می زد. چه تصویر وحشتناکی. از اونا که نمیشه فراموش کردشون.

یاد فیلم آواز گنجشک ها افتادم و ماهی قرمز هایی که ریخته بودن رو زمین. اون نفس نفس زدنااااا. و من ماهی ها رو بیش از هر موجود زنده ای دوست دارم. مخصوصن ضعیف ترها و کوچولو تر هاشون رو.